Τι υπέροχο ταξίδι ήταν αυτό! Το έκτο βιβλίο των Χρονικών της Νάρνια μάς μεταφέρει σε μια πιο σκοτεινή, πιο μυστήρια πλευρά του κόσμου του Λιούις — κι όμως το κάνει με την ίδια μαγεία που μας συντροφεύει από την αρχή της σειράς.
Αυτή τη φορά, δεν έχουμε τους κλασικούς ήρωες στο επίκεντρο, αλλά τον Γιουστέσιο, τη Τζιλ και έναν από τους πιο χαριτωμένα παράξενους χαρακτήρες που έχει δημιουργήσει ο Λιούις: τον Πάτλιγκλαμ. Η τριάδα αυτή αναλαμβάνει μια αποστολή που μοιάζει σχεδόν αδύνατη: να βρει τον χαμένο πρίγκιπα Ρίλιαν, ο οποίος έχει “καταπιεί” κυριολεκτικά η ίδια η σκοτεινιά του υπόγειου κόσμου.
Το βιβλίο είναι διαφορετικό από τα προηγούμενα—πιο ώριμο, πιο εσωτερικό, πιο γεμάτο σύμβολα. Οι “Σημάδια” του Ασλάν είναι μια πανέμορφη αλληγορία για την πίστη, την επιμονή και την ανάγκη να κρατάμε την πυξίδα μας σταθερή, ακόμη κι όταν όλα γύρω μας μοιάζουν να καταρρέουν.
Και ενώ η ατμόσφαιρα είναι πιο βαριά, ο Λιούις ισορροπεί με χιούμορ, τρυφερότητα και την κλασική του δύναμη στη δημιουργία χαρακτήρων που μένουν στη μνήμη. Το τελευταίο κομμάτι, στην απελευθέρωση του Ρίλιαν, είναι πραγματικά καθηλωτικό — και σου δίνει ακριβώς αυτό το συναίσθημα δικαίωσης που αγαπάμε στα βιβλία της σειράς.
Είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται γρήγορα αλλά μένει μέσα σου για καιρό.
Το προτείνω με την καρδιά μου σε όσους αγαπούν τη φαντασία που κρύβει νοήματα πίσω από κάθε περιπέτεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου