Τι εμπειρία ήταν αυτή! Το Πόλη των Χαμένων Ψυχών είναι από εκείνα τα βιβλία που δεν τα διαβάζεις απλά — τα ζεις, τα ανασαίνεις, σε τραβάνε μέσα τους μέχρι να μην ξέρεις αν είσαι θεατής ή μέρος της ιστορίας. Η Κασσάνδρα Κλερ εδώ μας παραδίδει ένα από τα πιο σκοτεινά, πιο ώριμα και πιο συναισθηματικά φορτισμένα κεφάλαια της σειράς.
Η σχέση Κλέρι–Τζέις σε αυτό το βιβλίο βρίσκεται στο πιο επικίνδυνο σημείο της. Και αυτό που κάνει την ένταση αληθινά εκρηκτική είναι ότι τα συναισθήματα χτυπούν την ίδια στιγμή με τον τρόμο: θέλεις να σωθεί ο Τζέις, αλλά φοβάσαι τι θα γίνει όταν… σωθεί. Η συγγραφέας σε πετάει σε μια θάλασσα από αμφιβολίες, έλξη, πόνο και ανατροπές, και πραγματικά δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα.
Και από την άλλη: οι δευτερεύοντες χαρακτήρες λάμπουν. Ο Σάιμον, η Ιζαμπέλ, ο Μαγκνους, ο Άλεκ—ο καθένας παίρνει το δικό του κομμάτι δράματος και εξέλιξης. Κάποια κομμάτια τους είναι πικρά, άλλα θυμίζουν γροθιά στο στομάχι, άλλα κάνουν την καρδιά σου να σφίγγεται με έναν τρόπο που μόνο η Κλερ ξέρει να γράφει.
Το τέλος; Σε αφήνει να κοιτάς τη σελίδα και να λες "όχι, δεν μπορεί να τελείωσε εδώ". Είναι από αυτά τα τελειώματα που σε κάνουν να πιάσεις αμέσως το επόμενο βιβλίο, γιατί δεν γίνεται να μείνεις ούτε λεπτό μακριά από αυτόν τον κόσμο.
Αν αγαπάς ιστορίες γεμάτες σκοτάδι, ένταση, έρωτα και υψηλό συναισθηματικό κόστος—τότε αυτό το βιβλίο είναι ακριβώς αυτό που υπόσχεται ο τίτλος: χαμένες ψυχές… και μία από αυτές μπορεί να γίνει η δική σου όσο το διαβάζεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου