Η Κουκουβάγια δεν είναι ένα εύκολο βιβλίο. Και αυτό ακριβώς είναι το μεγαλύτερό του προτέρημα. Είναι από εκείνα τα μυθιστορήματα που σε κοιτούν κατάματα και δεν σου επιτρέπουν να τα προσπεράσεις αδιάφορα. Σε αναγκάζουν να σταθείς, να σκεφτείς, να νιώσεις — και κάποιες στιγμές να δυσφορήσεις.
Η ατμόσφαιρα είναι βαριά, σχεδόν ασφυκτική, γεμάτη σιωπές που φωνάζουν και αλήθειες που αργούν να ειπωθούν. Οι χαρακτήρες δεν είναι «καλοί» ή «κακοί»· είναι ανθρώπινοι, γεμάτοι ρωγμές, φόβους και μυστικά. Και αυτό κάνει την ιστορία ακόμα πιο αληθινή. Νιώθεις ότι θα μπορούσαν να υπάρχουν δίπλα σου, πίσω από μια κλειστή πόρτα, σε ένα σπίτι που δεν θέλει να μιλήσει.
Η γραφή είναι προσεγμένη, σκοτεινή, με ρυθμό που χτίζει ένταση χωρίς κραυγές. Κάθε κεφάλαιο προσθέτει βάρος, κάθε αποκάλυψη έρχεται την κατάλληλη στιγμή. Και όσο προχωράς, τόσο καταλαβαίνεις ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο. Όλα έχουν τον λόγο τους. Ακόμη και η σιωπή.
Η Κουκουβάγια λειτουργεί σαν σύμβολο: βλέπει στο σκοτάδι, παρατηρεί, θυμάται. Όπως ακριβώς και το βιβλίο — παρακολουθεί τις ζωές των ηρώων μέχρι να φέρει στο φως όσα εκείνοι θα ήθελαν να μείνουν κρυμμένα.
Δεν είναι ένα βιβλίο για όλους. Είναι όμως ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί, γιατί τολμά να μιλήσει για πλευρές της ανθρώπινης ψυχής που συχνά αποφεύγουμε. Και όταν το κλείνεις, κάτι μένει μέσα σου. Μια σκέψη. Ένα βάρος. Μια σιωπή που δεν φεύγει εύκολα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου