Το Κλεισμένη Πύλη Παραδείσου της Μαρίας Τζιρίτα είναι ένα μυθιστόρημα που σε ξαφνιάζει όχι με φαντασία αλλά με ωμή αλήθεια. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες καταλαβαίνεις πως αυτό το βιβλίο δεν γράφτηκε απλώς για να ειπωθεί μια ιστορία· γράφτηκε για να ειπωθεί μια εξομολόγηση. Με χαρακτήρες που πατούν γερά στη γη, με προβλήματα καθημερινά αλλά υπαρξιακά, το βιβλίο ανατέμνει τις σχέσεις, τις πληγές που κουβαλάμε και τον προσωπικό αγώνα του καθενός να βρει… όχι έναν Παράδεισο, αλλά την πόρτα που οδηγεί σε αυτόν.
Η Δανάη είναι ένας από τους πιο ρεαλιστικούς γυναικείους χαρακτήρες της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας — εύθραυστη αλλά πεισματάρα, γεμάτη αμφιβολίες, ανάγκες, λάθη και μικρές νίκες. Η μοναξιά της δεν είναι θλιβερή· είναι γνώριμη, σχεδόν οικεία. Ο εσωτερικός της μονόλογος σε κάνει να θυμηθείς κομμάτια του δικού σου εαυτού που ίσως είχες ξεχάσει.
Η Άννα από την άλλη εκπροσωπεί τη φθορά μέσα στη σταθερότητα. Μια γυναίκα που έχει «όλα», αλλά νιώθει να της λείπουν τα πάντα. Και μέσα από εκείνη βλέπουμε πόσο εύκολα ένα ζευγάρι μπορεί να χαθεί χωρίς να το καταλάβει. Η σχέση της με τη Δανάη είναι η γέφυρα ανάμεσα σε δύο κόσμους — της ανεκπλήρωτης προσμονής και της εκπληρωμένης, αλλά παραμελημένης, ζωής.
Η Τζιρίτα γράφει απλά, αλλά χτυπάει κατευθείαν στην καρδιά. Δεν ωραιοποιεί, δεν υψώνει δράματα εκεί που δεν υπάρχουν. Αφήνει την καθημερινότητα να γίνει δράμα από μόνη της. Και έτσι το βιβλίο αποκτά εκείνη τη σπάνια αλήθεια που κάνει τον αναγνώστη να σκέφτεται για ώρα αφού κλείσει την τελευταία σελίδα.
Στο τέλος, αυτό που μένει δεν είναι η θλίψη των ηρώων, αλλά η ελπίδα — η βαθιά, ανθρώπινη ελπίδα ότι όσο δύσκολο κι αν φαίνεται, οι πύλες του προσωπικού μας παραδείσου δεν μένουν ποτέ πραγματικά κλειστές.
Ένα μυθιστόρημα δυνατό, βιωματικό και κατευθείαν από την ψυχή της συγγραφέως
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου