Ξανά εδώ, και αυτή τη φορά με ένα βιβλίο που άφησε γερό αποτύπωμα μέσα μου. Οι Αγώνες Πείνας δεν είναι απλώς ένα δυστοπικό μυθιστόρημα· είναι μια εμπειρία που σε αρπάζει από την πρώτη σελίδα και δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα. Από τα πρώτα κιόλας κεφάλαια ένιωσα την ένταση, την αδικία, τον φόβο, αλλά και τη φωτιά που καίει μέσα στους ανθρώπους όταν δεν έχουν τίποτα άλλο παρά μόνο την ίδια τους τη δύναμη.
Η Κάτνις είναι μια από τις πιο δυναμικές ηρωίδες που έχω συναντήσει. Τη βλέπουμε όχι σαν μια τέλεια ηρωίδα, αλλά σαν ένα κορίτσι που αναγκάζεται να γίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο από τον εαυτό της. Οι στιγμές που θυσιάζει, που φοβάται, που σκέφτεται, που διστάζει, την κάνουν αληθινή. Ο Πίτα, από την άλλη, προσθέτει μια τρυφερότητα και μια ανθρωπιά που σε κάνει να βλέπεις τους Αγώνες με άλλα μάτια.
Το μεγαλύτερο όμως δυνατό σημείο του βιβλίου είναι ότι δεν σε αφήνει σε ησυχία: σε αναγκάζει να σκεφτείς για την εξουσία, για τη φτώχεια, για το θάρρος, για το πόσο μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος όταν η ζωή του τίθεται ως θέαμα.
Οι σελίδες κυλούσαν σαν νερό. Όχι μία βαρετή στιγμή. Όχι ένα περιττό κεφάλαιο. Η Suzanne Collins χτίζει έναν κόσμο ωμό αλλά ζωντανό, τρομακτικό αλλά συναρπαστικό, και σε κάνει να νομίζεις ότι βρίσκεσαι μέσα στην αρένα, να νιώθεις το κρύο, την πείνα, τον φόβο και την απόφαση να επιβιώσεις.
Αν δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο, πραγματικά το προτείνω. Είναι από εκείνα τα μυθιστορήματα που δεν τα ξεχνάς, και που όταν τελειώνουν λες «Θέλω αμέσως το επόμενο».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου