Ξανά εδώ με τις σκέψεις μου για αυτό το βιβλίο που με έκανε να νιώσω πολλά. Το Όταν τα αστέρια ραγίζουν δεν είναι απλώς μια ιστορία — είναι μια πορεία ανάμεσα στη λάμψη και στον πόνο, στα όνειρα και στις σκιές.
Η Ζανίν, ένα κορίτσι που ξεκινάει από τη λαϊκή γειτονιά, με ένα όνειρο μεγάλο: να ξεφύγει από τη μιζέρια. Μέσα από καλλιστεία, φωτογραφίσεις, τηλεόραση, σκηνές μόδας και λάμψη, βλέπεις πώς η επιτυχία μπορεί να σε αιχμαλωτίσει — αλλά και πόσο δύσκολος είναι ο δρόμος όταν πρέπει να αφήσεις πίσω τις ρίζες σου και ό,τι σε έκανε ποια είσαι.
Η γραφή της Δημουλίδου μου άρεσε πολύ — ζωντανή, με εικόνες που φαίνονται μπροστά σου. Δεν κουράζει, αντίθετα · σε τραβάει μέσα του. Υπήρχαν στιγμές που ένιωθα υπεράνθρωπο το άγχος για τη Ζανίν, πολιτισμικά διλήμματα, επιλογές που πληγώνουν… και σου θυμίζει ότι κάθε λάμψη έχει και σκιές.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση: η δύναμη του να βλέπεις έναν χαρακτήρα να μην είναι τέλειος, να κάνει λάθη, να πολεμά με το μέσα του — και παρ’ όλα αυτά να προσπαθεί.
Αν με ρωτήσεις τι να κρατήσεις από αυτό το βιβλίο; Την αλήθεια του. 💬
Ιδανικό ξεκίνημα για ένα απόγευμα με το αγαπημένο σου ρόφημα στο χέρι ☕
Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα — γιατί υπάρχουν βιβλία που σου μένουν, κι αυτό είναι ένα από αυτά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου