Τι υπέροχο να διαβάζεις κάτι που σε κάνει να νιώθεις… κι αυτή η «Άντρες; Ευχαριστώ, δε θα πάρω» είναι ακριβώς αυτό. Ένα μυθιστόρημα που με έκανε να σταματήσω, να σκεφτώ, να γελάσω και να αναρωτηθώ πόση ανάγκη έχουμε τελικά να πληρούμε προσδοκίες.
Μου άρεσαν πολύ τα κομμάτια που η συγγραφέας μιλάει με ειλικρίνεια για τη μοναξιά, το να είσαι με άνθρωπο ή χωρίς – κι αυτό το «τίποτα στο κρεβάτι» που μπορεί να υπάρχει, ακόμα κι αν φαίνεται πως όλα τα άλλα είναι καλώς καμωμένα. Μια σκηνή με την γάτα, τη Μέριλιν, μου έμεινε – αυτή η απλότητα που κρύβει τόσο βάθος…
Η γραφή έχει χιούμορ, έχει ρωγμές, έχει στιγμές που πονάνε λιγάκι, αλλά ταυτόχρονα σου δίνει μια ζεστασιά. Δε με κουράζει· αντίθετα, με τράβηξε, με έκανε να νιώθω πως διαβάζω από φίλη που λέει τα πράγματα με αλήθεια.
🌟 Αν αγαπάς βιβλία που μιλούν για εσένα, για τα “τίποτα” που ίσως νιώθεις ότι λείπουν, αλλά και για ό,τι έχεις μέσα σου, αυτό το βιβλίο αξίζει να μπει στη λίστα σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου