Η δεύτερη ταινία της σειράς μου άρεσε περισσότερο από την πρώτη. Όχι μόνο γιατί η δράση και τα εφέ ήταν καλύτερα, αλλά κυρίως λόγω των χαρακτήρων.
Αυτό που ξεχώρισα ήταν οι ιστορίες των δύο "κακών", που στην πραγματικότητα δεν ήταν απλώς κακοί, αλλά άνθρωποι που ήθελαν να αλλάξουν τη ζωή τους. Ο Μαξ Ντίλον, ή αλλιώς Electro, ήταν ένας μοναχικός άνθρωπος που λαχταρούσε να τον αναγνωρίσουν και να τον προσέξουν. Η ανάγκη του για αποδοχή τον οδήγησε σε ένα μονοπάτι καταστροφής όταν η δύναμη που απέκτησε τον κυρίευσε.
Από την άλλη, ο Χάρι Όσμπορν πάλευε με μια κληρονομική ασθένεια και η απελπισία του να βρει μια θεραπεία τον έκανε να πάρει λάθος αποφάσεις. Η οργή και η απόγνωσή του τον μετέτρεψαν σε κάτι επικίνδυνο.
Και οι δύο χαρακτήρες είχαν καλές προθέσεις στην αρχή. Ήθελαν να αλλάξουν τη ζωή τους προς το καλύτερο. Όμως, οι επιλογές που έκαναν είχαν καταστροφικές συνέπειες, κάτι που κάνει την ιστορία τους πιο ανθρώπινη και τραγική.
Το τέλος της ταινίας με στεναχώρησε, αλλά μου άφησε και την αίσθηση πως είδα κάτι πραγματικά δυνατό. Σας τη συστήνω ανεπιφύλακτα.
