Εδώ ξανά λοιπόν, αυτή τη φορά με ένα βιβλίο που μου άφησε μια γλυκιά, νοσταλγική γεύση. Τα δίδυμα φεγγάρια είναι από εκείνα τα μυθιστορήματα που, όσο τα κρατάς στα χέρια σου, νιώθεις ότι σε ταξιδεύουν σε ένα δικό τους σύμπαν∙ ένα σύμπαν γεμάτο μυστικά, σχέσεις, πληγές και φωτεινές στιγμές που σε αγγίζουν χωρίς να το καταλάβεις.
Αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι η τρυφερή, ανθρώπινη γραφή, η οποία σε βάζει αμέσως μέσα στη ζωή των ηρώων. Παρακολουθείς τις ιστορίες τους να ξετυλίγονται σαν κουβάρι, άλλες φορές λυπηρές, άλλες φορές φωτεινές, πάντα όμως με έναν τρόπο που σου κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον.
Υπήρχαν σημεία που με συγκίνησαν και σημεία που με έκαναν να θυμώσω — και αυτό είναι πάντα καλό σημάδι. Σημαίνει ότι η συγγραφέας ξέρει να χτίζει χαρακτήρες που νιώθεις πως είναι αληθινοί, όχι απλά χαρτί και μελάνι.
Δεν με κούρασε ούτε στιγμή. Αντιθέτως, οι σελίδες έτρεχαν γρήγορα, σαν να με τραβούσε από το χέρι η ιστορία και να μου έλεγε: «Έλα, έχει κι άλλο…»
Αν αγαπάτε τα συναισθηματικά, καλοδουλεμένα ελληνικά μυθιστορήματα, τότε σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. Είναι από αυτά τα βιβλία που αφήνουν πίσω τους μια ζεστασιά, σαν φως από δύο φεγγάρια που λάμπουν μαζί.
