Μεταφορά βιβλίου σε ταινία

Γεια σας και πάλι!

Εδώ ξανά για να μοιραστώ τη γνώμη μου για τη μεταφορά ενός βιβλίου σε ταινία.

Ο Εράγκον είναι η πρώτη και μοναδική ταινία που βασίστηκε στη σειρά βιβλίων. Αν και το βιβλίο ήταν εξαιρετικό, η μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη, κατά τη γνώμη μου, ήταν μέτρια. Δυστυχώς, ορισμένα σημαντικά γεγονότα από το βιβλίο δεν συμπεριλήφθηκαν, κάτι που με απογοήτευσε.

Παρόλα αυτά, όσο την έβλεπα, μου άρεσε. Είχε ωραία ατμόσφαιρα και, αν δεν έχεις διαβάσει το βιβλίο, μπορεί να τη βρεις ενδιαφέρουσα.

Αν θέλετε, ρίξτε της μια ματιά! 😊📚🎬

Ταινία El Cid

Γεια σας και πάλι!

Εδώ ξανά για να μοιραστώ τις σκέψεις μου, αυτή τη φορά για την ταινία El Cid. Πρόκειται για μια ταινία εποχής, γεμάτη μάχες, τιμή και ηρωισμό.

Η ιστορία ξεκινά το 1080 στην Ισπανία και ακολουθεί τον Ροντρίγκο, έναν γενναίο πολεμιστή, ο οποίος μέσα από τις πράξεις του γίνεται ήρωας της χώρας. Η ταινία έχει εντυπωσιακές σκηνές και ατμόσφαιρα που σε μεταφέρει στην εποχή της.

Όμως, υπάρχει κάτι που με κούρασε. Η ταινία διαρκεί σχεδόν τρεις ώρες, κάτι που προσωπικά μου φάνηκε μεγάλο. Αν όμως σας αρέσουν οι ιστορικές ταινίες με δυνατές μάχες και επικές ιστορίες, θα τη βρείτε ενδιαφέρουσα.

Σας την προτείνω, αρκεί να είστε προετοιμασμένοι για τη μεγάλη της διάρκειας 

Βιβλίο + σειρα

Γεια σας και πάλι!

Ήρθα για να μοιραστώ μαζί σας τη γνώμη μου για ένα βιβλίο αλλά και τη μεταφορά του στην τηλεόραση. Το βιβλίο αυτό λέγεται Χορεύοντας με τη Σιωπή.

Όσο το είχα στα χέρια μου, μου άρεσε πολύ, και η υπόθεσή του ήταν αρκετά καλή. Η ιστορία κυλούσε με ρυθμό και είχε ένταση που με κράτησε μέχρι την τελευταία σελίδα.

Όσο για τη μεταφορά του στην τηλεόραση, ήταν σχεδόν πιστή στο βιβλίο, θα έλεγα κατά 90%.
Οι μικρές αλλαγές που έκαναν στο σενάριο δεν με πείραξαν καθόλου. Αντίθετα, σεβάστηκαν τη βασική ιστορία και διατήρησαν το ύφος του βιβλίου, κάτι που εκτιμώ ιδιαίτερα όταν ένα βιβλίο γίνεται σειρά.

Συμπέρασμα; Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα, τόσο το βιβλίο όσο και τη σειρά!

Βιβλίο: Η κληρονομιά του Εραγκον - Ο πρωτότοκος

Γεια σας και πάλι!

Εδώ ξανά για να μοιραστώ τις σκέψεις μου. Αυτή τη φορά θα σας μιλήσω για το Ο Πρωτότοκος, το δεύτερο βιβλίο της σειράς του Έραγκον.

Η ιστορία ξεκινά λίγες μέρες μετά τα γεγονότα του πρώτου βιβλίου. Ο Έραγκον και η Σαφίρα, ο πιστός δράκος του, ταξιδεύουν στη χώρα των νάνων, αναζητώντας απαντήσεις και καθοδήγηση. Όμως, οι δρόμοι τους δεν θα είναι εύκολοι. Σύντομα θα χρειαστεί να ταξιδέψουν ακόμη πιο μακριά, στη μυστηριώδη χώρα των ξωτικών, όπου τους περιμένουν κρυμμένα μυστικά και επικίνδυνοι σύμμαχοι.

Παράλληλα, στην πατρίδα τους, ο Ρόραν —ο ξάδερφος του Έραγκον— βρίσκεται αντιμέτωπος με μια σκοτεινή απειλή που πλησιάζει. Οι επιλογές του θα είναι καθοριστικές και η κάθε του κίνηση μπορεί να αλλάξει τα πάντα.

Το βιβλίο με κράτησε από την αρχή μέχρι το τέλος.
Αν και άργησα να το ολοκληρώσω λόγω υποχρεώσεων, κάθε φορά που το έπιανα στα χέρια μου, η ιστορία με τραβούσε ξανά μέσα στον κόσμο της. Οι δύο ιστορίες κινούνται παράλληλα και κάποια στιγμή συγκλίνουν, φέρνοντας στο προσκήνιο μια μεγάλη αποκάλυψη που δεν μπορώ φυσικά να σας αποκαλύψω…

Αν αγαπάτε τις ιστορίες γεμάτες μυστήριο, μαγεία και ανατροπές, σας το προτείνω 

Βιβλίο: Οι δαιμονες δεν έχουν όνομα

Γεια σας και πάλι!

Ξανά εδώ για να μοιραστώ τη γνώμη μου για ένα βιβλίο. Αυτή τη φορά θα σας μιλήσω για το Οι δαίμονες δεν έχουν όνομα. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό αστυνομικό μυθιστόρημα, το οποίο είχα διαβάσει πριν από χρόνια και μου είχε αφήσει πολύ καλές εντυπώσεις.

Οι σελίδες του ήταν πλούσιες και γεμάτες αγωνία  κρατούσαν το ενδιαφέρον ζωντανό. Η ιστορία είχε ωραία ροή, αν και ομολογώ ότι τον ένοχο τον βρήκα σχετικά νωρίς, λίγο πριν από τη μέση του βιβλίου. Παρ’ όλα αυτά, συνέχισα με ενδιαφέρον μέχρι το τέλος, αφού ήθελα να δω πώς θα φτάσει η ιστορία στη λύση της.

Στο τέλος, αυτό που μένει είναι ένα σημαντικό ερώτημα: Μήπως τελικά οι δαίμονες κατοικούν μέσα μας;

Αν αγαπάτε τα αστυνομικά βιβλία, σας το προτείνω! Έχει καλή πλοκή, δυνατούς χαρακτήρες και μπόλικη αγωνία.

Βιβλίο Ευτυχώς που σ’ έχω, φίλη μου

 

Γεια σας και πάλι!

Σήμερα ήρθα να σας μιλήσω για ένα βιβλίο που απόλαυσα πολύ. Ο τίτλος του είναι Ευτυχώς που σ’ έχω, φίλη μου και αφηγείται την ιστορία δύο γυναικών.

Τι μου άρεσε:
Η αφήγηση γίνεται εναλλάξ, με κάθε κεφάλαιο να δίνεται από την οπτική μίας εκ των δύο πρωταγωνιστριών, και μάλιστα σε πρώτο πρόσωπο. Αυτό είναι κάτι που πάντα μου αρέσει στα βιβλία, γιατί με κάνει να νιώθω πιο κοντά στους χαρακτήρες.

Η εμπειρία μου:
Το βιβλίο ήταν γρήγορο και απολαυστικό, τόσο που δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου! Οι ιστορίες των δύο γυναικών με κράτησαν μέχρι το τέλος, κάνοντάς με να νιώσω ότι παρακολουθώ έναν διάλογο ανάμεσα σε δύο αληθινές φίλες.

Το προτείνω!
Αν σας αρέσουν οι ιστορίες δυνατής φιλίας και γρήγορης αφήγησης, τότε αξίζει να το διαβάσετε!

Το σώμα μιας γυναίκας ανήκει μόνο στην ίδια

 Γεια σας και πάλι.

Σήμερα θέλω να μιλήσω για ένα σοβαρό θέμα που με απασχολεί και αφορά δηλώσεις που έγιναν από τον Νίκο Αναδιώτη και τον Άρη Σερβετάλη σχετικά με τις εκτρώσεις.

Αναρωτιέμαι, με ποιο δικαίωμα αυτοί οι "κύριοι" κρίνουν τις γυναίκες που αποφασίζουν να κάνουν αυτή την επιλογή; Ο Θεός στον οποίο λένε ότι πιστεύουν, μιλάει για αγάπη και κατανόηση, όχι για καταδίκη και κριτική.

Έχουν σκεφτεί ποτέ ότι αυτές οι γυναίκες μπορεί να έχουν πέσει θύματα βιασμού ή ότι η εγκυμοσύνη μπορεί να βάζει σε κίνδυνο την ίδια τους τη ζωή; Πριν μιλήσουν, τις ρωτούν τι έχουν περάσει ή πώς νιώθουν; Η απάντηση, δυστυχώς, είναι όχι.

Το σώμα μιας γυναίκας ανήκει μόνο στην ίδια. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αποφασίζει για αυτό. Και ειδικά άντρες που δεν μπορούν καν να καταλάβουν πώς είναι να φέρεις ένα παιδί στη ζωή, δεν έχουν καμία θέση να μιλούν με τέτοιο τρόπο.

Ακόμα χειρότερα, σκέφτονται τι σημαίνει να γεννηθεί ένα παιδί σε ένα περιβάλλον όπου δεν είναι επιθυμητό ή, ακόμα χειρότερα, να μεγαλώσει μέσα στην κακοποίηση; Είναι εύκολο να μιλάς από μια θέση άνεσης και ασφάλειας, αλλά η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Η απόφαση μιας γυναίκας είναι δική της, και μόνο εκείνη μπορεί να ξέρει τι είναι σωστό για τη ζωή της και το μέλλον της. Ας σταματήσουμε λοιπόν να κρίνουμε και ας δείξουμε λίγη περισσότερη κατανόηση και ανθρωπιά.